Zacznijmy od ważnej prawdy:

Panika nie podnosi wyniku. Za to obniża morale. A morale jest teraz droższe niż korepetycje.

Krok 1: Zrób szybki audyt, a nie dramat.

Nie pytaj siebie: „Czego jeszcze NIE umiem?”

Zapytaj:

• Co już ogarniam całkiem nieźle?
• Jakie typy zadań powtarzają się co roku?
• Gdzie tracę punkty przez nieuwagę, a nie brak wiedzy?

To nie jest spowiedź. To checklista.

Krok 2: Oddziel fakty od maturystycznych mitów.

Fakty:

• Nie trzeba umieć wszystkiego, żeby zdać (ani nawet dobrze napisać).
• Arkusze są przewidywalne bardziej, niż myślisz.
• Każdy ma tematy „meh”, to normalne.

Mity:

• „Jak teraz nie umiem, to już koniec.”
• „Inni są lepiej przygotowani.” (spoiler: też panikują).

Krok 3: Podsumuj przygotowania w 3 prostych listach.

Weź kartkę (taką prawdziwą, wow):

• Umiem - i tego pilnuję,
• Prawie umiem - to złoto do szybkich powtórek,
• Nie umiem - wybierz 2-3 rzeczy, resztę… odpuść bez wyrzutów.

To się nazywa strategia, nie lenistwo.

Krok 4: Stop panice, start regeneracji.

Mózg zmęczony = mózg głupi (przepraszamy, ale tak jest).

• Sen > kolejna noc z notatkami,
• Spacer > scrollowanie „ile nauki do matury”,
• Powtórki > chaotyczne „wszystko naraz”.

Na koniec:

Matura to egzamin, nie wyrok, nie test wartości człowieka i nie moment „ustawiający całe życie”.

Masz więcej wiedzy, niż Ci się wydaje, teraz chodzi o to, żeby jej nie zagłuszyć stresem.

Oddychaj. Robisz, co możesz. I to naprawdę wystarczy